من و محسن مخملباف و سیدحسن حسینی و چلیپا و ...که ماندیم شرط هایی گذاشتیم که آنها در کارهای هنری دخالت نکنند.

* من بیشتر کودکی‌ام با نقاشی گذشت. یعنی از چهارم و پنجم ابتدایی به صورت جدی نقاشی کار می کردم طوری که فکر می‌کردم در آینده نقاش می‌شوم. اصلا فکر نمی‌کردم روزی نقاشی را کنار بگذاریم.

* در سال های آخر دبیرستان فعالیت‌های دیگری مثل تئاتر و خوشنویسی و داستان نویسی داشتم. در سالهای آخر دبیرستان که همراه شد با آگاهی های بیشتر ما درباره مسائل انقلاب و اخبار اجتماعی و سیاسی، احساس کردم نقاشی نمی‌تواند زبان گویایی برای بیان احساس ها و اندیشه‌ها و عواطفم باشد. آن موقع یک روزنامه زیرزمینی با دوستانم تهیه کردیم. اسمش حدید بود به معنی آهن. نقاشی و خطایی این روزنامه را خودم می‌کردم. سرمقاله اش را خودم می‌نوشتم و با کمک دوستان دیگر آن را پخش می کردیم. با آن دستگاه های ابتدایی استنسیل.

* اقبالی که داشتم این بود که دوستان خوش ذوق و اهل قلمی داشتم که من را بیشتر به این وادی می کشاند به جای اینکه مسابقه بدهم در مد لباس و گشت و گذار و چیزهایی که آن موقع مرسوم بود در این فکر بودم که چه کسی شعر تازه ای گفته یا داستان تازه ای نوشته است.

* ما هرچه داشتیم از خودمان داشتیم و دکتر شریعتی. یعنی کتاب های او را خوانده بودیم و گاهی نواری از فخرالدین حجازی یا امام را یواشکی با بچه ها در اتاق های دربسته گوش می‌کردیم. استادی به آن معنا نداشتیم و خودساخته بودیم.

* سال 58همزمان با پذیرفته شدن در دانشکده علوم اجتماعی با دوستانی که وارد لانه جاسوسی شدند همراه بودم. البته چند مدتی. بیشتر آنجا هم فعالیت فرهنگی می کردم که بعد از مدتی هم از آنجا بیرون آمدم. شاید یکسال طول نکشید، چند ماهی بود...اولین فعالیتم، بیشتر نگهبانی از جاسوس‌ها بود...برای کار فرهنگی هم وقتی عاشورا می‌شد ما متنی می‌نوشتیم و برای آنها می‌خواندم. چون قلم داشتیم و یک چیزی می‌نوشتیم.
ما شبانه روز آنجا بودیم...باید خاطرات آن موقع را می نوشتم که متاسفانه ننوشتم.

* این ساختمان فعلی حوزه فکر می کنم برای بهایی‌ها بود که تخلیه کرده بودند و فضای خالی بود. جلسات اولیه خیلی آماتوری برگزار می شد نه کسی حقوقی می‌گرفت و نه کسی حقوقی می‌داد...

* رضا تهرانی و مصطفی رخ صفت، بعد از اینکه حوزه رفت زیر نظر سازمان تبلیغات اسلامی، از آن جدا شدند. ما یعنی من و محسن مخملباف و سیدحسن حسینی و چلیپا و خسروجردی و حبیب صادقی که ماندیم شرط هایی گذاشتیم که آنها در کارهای هنری دخالت نکنند و انتخاب آثار برای انتشار دست ما باشد و آنها فقط حمایت مادی کنند.

* آقای زم که آمد، آنجا فرم اداری پیدا کرد و هر بخش مستقل شد. طوری شده بود که کم کم داشتند دخالت می کردند. در اینکه چه کاری ساخته شود چه کاری ساخته نشود. چه شعری گفته شود چه شعری گفته نشود چرا این داستان نوشته شد یا چرا آن فیلم اینجوری بود...همین باعث یکسری اصطکاک‌هایی شد که سال 66، 13 نفر از شاعران و هنرمندان از آنجا جدا شدند و من هم جزو آنها بودم. بعد از چند بیانیه که در روزنامه ها منتشر کردیم و گفتیم اینها دارند هنر انقلاب و هنر اسلامی را در تنگناهایی قرار می دهند و به مسیرهایی می برند که به مصالح هنر و انقلاب نیست.

* خیلی از هنرمندان از این جریان حمایت کردند که بنیانگذاران اصلی حوزه همین هنرمندان بودند و سازمان تبلیغات فقط به عنوان حامی بوده است و نمی‌تواند برای حوزه خط مشی تعیین کند. خیلی از هنرمندان بیانیه ای در حمایت از ما در روزنامه ها نوشتند اما کار به جایی نرسید و آنها این 13 نفر را در واقع اخراج کردند. بعد گروهی از ما رفتیم مجله سروش نوجوان را راه انداختیم...